Blog 13: Leven is bezieling voelen

Beste ziel,

Vanmorgen, vlak voordat ik opstond, kreeg ik ineens het plan om je te schrijven. Een brief aan jou. Jou, die ik vorig jaar ietsje meer heb leren kennen. Natuurlijk heb ik al veel eerder over je gehoord. In uitdrukkingen, zoals ‘een arme ziel’, ‘een eenzame ziel’. En ook ‘zielsgelukkig’ en ‘luister naar je ziel’! Ik ken ze al heel lang, maar heb er nooit echt bij stilgestaan. Nooit beseft ook dat jij er de hoofdrol in speelt.

Hoewel ik zelden aan je heb gedacht, heeft je bestaan lang geleden diepe indruk op me gemaakt. Dat was toen ik op tv een Indiaan in een bos op een steen zag zitten. Hij at niks, dronk niks, zei niks en bewoog nauwelijks. Het enige wat hij deed was zitten. Wachtend op het moment waarop zijn ziel hem weer zou vinden. Hem weer had ingehaald. Het raakte me; zo bijzonder vond ik het. Zo puur. Vol gevoel. Klaarblijkelijk voelde deze man dat hij te snel was gegaan. Dat hij zielloos door het leven ging. Daarom had hij besloten te wachten. Net zo lang tot zijn ziel hem had ingehaald en hem weer kon vergezellen.

Meer lezen

Blog 12: Leven is blijven voelen

Leven is blijven voelen

Ik heb mijn toekomst lang als een soort sprookje gezien. Stelde me voor dat op een mooie dag, een fantastische dag, alles -vanuit het niets- ineens goed zou komen. Geen verdriet meer. Geen pijn of zorgen. Maar overvloed! Aan liefde. Positiviteit. En geluk. Moeheid plaats makend voor bakken met energie en allerlei grootse en kleinere plannen. Met een overstromend hart en de breedst mogelijke lach op mijn gezicht zou ik eindelijk in míj́n bootje stappen en me mee laten nemen door de stroming. Die zo vurig verlangde flow voelend.

Bijzonder, zo’n mooie droom. Lief ook. Als ’t kon zou ik ‘m inlijsten. In een met goudverf omrand lijstje met glinsterende strass eromheen. Toch! Ik heb er in geloofd. En eigenlijk word ik vandaag pas écht wakker. Zie ik dat het leven helemaal geen sprookje is.

Zeker ben ik gegroeid. In de tijd tussen toen en nu. Onmiskenbaar. Maar groei betekent ook meer gaan zien. Meer gaan begrijpen. Een scherpere blik. Toen ik vanochtend wakker werd, voelde het meteen alsof er iets niet klopte. Een predikaat van de kleine Vieve, die

Meer lezen

Blog 11; leven is pijn voelen

Leven is pijn voelen

In het begin zag ik het nog niet. Hoorde ik het niet. Vóelde ik het niet. Maar sinds vandaag groeit er iets. Heel langzaam. Er verandert iets. Diep in mij. Het is nog kwetsbaar. Klein. Maar het is er. Het miniemste prille beginnetje van verandering. Een verandering ín mij.

Vandaag werd ik vanuit het niets intens verdrietig. Dikke tranen. Rollend over m’n wangen. Geen lange uithalen, alleen geluidloze tranen. Kort daarna voelde het alsof die tranen de regie in handen namen. Alsof ze me iets wilden zeggen. Wilden dat ik ze ging volgen. Puur op gevoel ben ik dat gaan doen. Naarmate mijn tranen verder naar beneden rolden, zonk ik steeds iets dieper in mezelf. Lager en lager. Kort daarna voelde ik dat ik dezelfde peilloze diepte naderde, die ik al zo vaak gevoeld heb. Tot nu toe was ik op dit punt altijd in de weerstand geschoten. Om me er met man en macht tegen te verzetten. Zo snel mogelijk weer naar boven klimmend, om er zo hard mogelijk van weg te rennen. Maar dit keer verliep het totaal anders. Dit keer ging ik juist mee die diepte in. Op zoek. Naar het pikkedonker. Ik ademde mezelf er naartoe. Steeds dieper. Naar dat zo bekende, beangstigende gevoel.

Meer lezen